نرم افزارهای روز دنیا و مجلات روز علمی

این روزها در گوشه و کنار اینترنت بحث از یک روش ویک بسته کسب درآمد به نام سی ان ۳ است.در این بسته سه روش واقعی کسب درآمد به صورت گام به گام توضیح داده شده است که یکی از روشها ایجاد فروشگاه الکترونیکی و روش دیگر فارکس است روش سوم رو هم دقیقا یادم نیست.البته طبق گفته این بسته شخص خریدار در تمام مراحل از ساپورت و پشتیبانی شرکت برخوردار خواهد بود و تاماهی حدودا یک میلیون تومان امکان درآمدزایی دارد و شروع درآمد هم از همان دو سه روز اول و ماهی سیصدهزارتومان خواهد بود.پرداخت هم بدون دردسر و از طریق بانک های ایرانی خواهد بود.برای خرید و کسب اطلاعات بیشتر بر روی بنر زیر کلیک کنید:

اينترانت شبكه‌اي رايانه‌اي است كه از زبان مشترك ارتباطي شبكه جهاني اينترنت براي تبادل داده‌ها استفاده مي‌كند.
اينترانت شبكه‌اي رايانه‌اي است كه از زبان مشترك ارتباطي شبكه جهاني اينترنت براي تبادل داده‌ها استفاده مي‌كند و تمام خدمات اينترنت، از جمله پست الكترونيكي، تار جهان‌گستر، انتقال فايل (FTP)، گروه‌هاي خبري و تله كنفرانس را در شبكه‌اي اختصاصي براي استفاده‌كنندگان مشخص آن شبكه ارائه مي‌دهد و لزومآ به اينترنت متصل نيست. تفاوت اساسي ميان شبكه اينترانت و ساير شبكه‌ها در آن است كه اين شبكه بر اساس پروتكل‌هاي اينترنت نظير TCP/IP و HTTP شكل مي‌گيرد.

هدف اصلي از نصب اينترانت‌ها تسهيل ارتباطات و به اشتراك گذاشتن منابع - اعم از سخت‌افزاري - است؛ كه به اشتراك گذاشتن منابع اطلاعاتي نقش عمده‌اي در اين نظام دارد.

تاريخچه:
اينترانت خود تاريخچه‌اي مستقل ندارد، زيرا يكي از دستاوردهاي اينترنت به‌شمار مي‌رود و در واقع چند سالي پس از آنكه اينترنت پا به عرصه جهاني گذاشت، اينترانت و اكسترانت نيز پديد آمد.
در ايران، از اواسط سال 1374 كه نرم‌افزار سيستم عامل شبكه (NT SERVER) شركت رايانه‌اي نت اسكيپ (Netscape) وارد كشور شد، به سبب سهولت نصب اينترانت‌ها بر روي اين سيستم عامل شبكه، نصب اينترانت‌ها آغاز گرديد و از آن زمان تاكنون، اين جريان در دنيا و ايران رشد فزاينده‌اي داشته است. به‌طور مثال، وزارت كشاورزي ايران در همان سال توانست از خدمات شبكه اينترنت استفاده كند.
كاربردها. اطلاع‌رساني، ارتباطات، بازاريابي و فروش، آموزش از راه دور، كار از راه دور، تصميم‌گيري بهينه مديريت بانكداري و اقتصاد و كار و كاريابي، كاربردهاي اصلي اينترانت‌ها هستند. در زمينه اطلاع‌رساني با توجه به قابليت چند رسانه‌اي‌ها و ارائه اطلاعات روزآمد، مي‌توان به ارائه اطلاعات در زمينه‌هاي مختلف از جمله نشريات، اطلاعيه‌ها، بخشنامه‌ها، پرونده‌هاي كاري، اطلاعات تخصصي، اطلاعات مشتريان، رقبا و كاربران، اخبار، و جز آن اشاره كرد. ارائه الكترونيكي اين اطلاعات خود موجب كاهش استفاده از كاغذ مي‌شود و در نهايت كاهش هزينه و زمان را براي شركت‌ها به دنبال خواهد داشت. از اين روش مي‌توان براي توزيع اطلاعات به‌دست آمده از اينترنت استفاده كرد.
در زمينه ارتباطات، اينترانت‌ها باعث تسهيل ارتباطات ميان اعضاي يك سازمان با مشتريان و رقبا و سازمان‌هاي بيروني خواهند شد كه به‌طور نمونه مي‌توان به جمع‌آوري نظرات، شكايات، و آگاه كردن مديران از مسائل را نام برد؛ يا ارتباط افراد هم انديشه در موضوعات خاص كه خود باعث ايجاد نوآوري‌ها، خلاقيت‌ها، و ابتكارها در زمينه‌هاي مختلف مي‌شود.
در زمينه بازاريابي و فروش مي‌توان تبليغات جهت معرفي محصولات، در نهايت سفارش از مشتري، دريافت پيشنهادات و انتقادات از مشتري، انجام و پيگيري عمليات فروش، ارائه خدمات پس از فروش، انجام هماهنگي‌هاي لازم با مشتري و گزارش پيشرفت سفارش به مشتري و به‌طور كلي فروش از راه دور را نام برد.
اينترنت چگونه كار مي‌كند؟
اينترنت پديده‌اي است كه زندگي بدون آن براي بسياري از انسان‌ها، ديگر غيرقابل تحمل و حتي غيرممكن است.
همه ما بااينترنت سر و كار داريم. اما اينترنت چگونه كار مي‌كند؟ چه اجزايي دارد و مهم‌تر اين كه به چه كسي تعلق دارد؟ به سروري كه از طريق آن وارد دنياي مجازي وب مي‌شويم؟ به ما كه كاربران آن هستيم؟
در واقع هيچكدام. چون اينترنت نه به ما كه به هيچ كس ديگري تعلق ندارد.
اينترنت مجموعه‌اي جهاني از شبكه‌هاي بزرگ و كوچك است كه به هم پيوسته‌اند و نام اينترنت (شبكه‌هاي در هم تنيده) از همين مجموعه گرفته شده است.
اينترنت كارش را سال 1969 با چهار هسته يا سيستم كامپيوتري ميزبان شروع كرد اما امروز ميليون‌ها مورد از آنها در سراسر جهان وجود دارند.
البته اين كه گفته مي‌شود اينترنت صاحب ندارد بدان معنا نيست كه هيچ كس بر آن نظارت ندارد. يك موسسه غيرانتفاعي به نام انجمن اينترنت (Internet Society) كه در سال 1992 تشكيل شده است مسئول نظارت بر آن است و مراقب است كه پروتكل‌ها و قوانيني كه در مورد اينترنت تصويب شده‌اند، در سراسر جهان اجرا شوند.[آشنايي با آيكان]

تسلسل شبكه‌ها
هر كامپيوتري كه به اينترنت وصل است - از جمله كامپيوتري كه با آن اين گزارش را مي‌خوانيد- بخشي از يك شبكه است. شما كه در خانه با يك مودم به يك موسسه ارائه دهنده سرويس‌هاي اينترنتي (ISP) وصل مي‌شويد؛ در محل كار بخشي از يك شبكه محلي هستيد و بيشتر مواقع باز هم از طريق مودم به يك ISP و از آن به اينترنت وصل مي‌شويد و يا اينكه ...
به هر حال اين كه از چه طريق به اينترنت وصل شويد مهم نيست، مهم اين است كه با اتصال به اينترنت، بخشي از دنياي شبكه‌ها مي‌شويد. بسياري از شركت‌هاي ارتباطاتي بزرگ بك‌بُن‌هاي (ستون فقرات) اختصاصي خودشان را دارند كه مناطق زيادي را به هم وصل مي‌كنند.
معمولا اين شركت‌ها در هر منطقه يك نقطه حضور (POP) دارند. POP جايي است كه كاربران محلي با استفاده از مودم و تلفن يا خطوط ارتباطي مشخصي به شبكه شركت وصل مي‌شوند. نكته جالب اين است كه در هيچ شبكه‌‌اي مرجع كنترل كننده‌اي وجود ندارد و به جاي آن چند شبكه سطح بالا وجود دارند كه از طريق نقاط دسترسي شبكه (NAP) به هم متصل مي‌شوند.

نمونه شبكه‌اي
براي درك اين پروسه به اين مثال توجه كنيد:
شركت A يك ISP بزرگ است. اين شركت در هر شهر بزرگي يك نقطه حضور (POP) دارد. اين POP ها قفسه‌هاي پر از مودم‌ هستند كه مشتريان ISP با تلفن به آنها متصل مي‌شوند. شركت A خطوطي از جنس فيبر نوري را از شركت مخابرات اجاره كرده است تا به وسيله آنها نقاط حضورش را به هم متصل كند.
حالاشركت B را در نظر بگيريد. اين شركت از چند ISP كوچك‌تر تشكيل شده است و در هر شهر بزرگ ساختمان‌هايي دارد كه ISPهاي آن ماشين‌هاي ارائه دهنده خود را در آنها مستقر كرده‌اند. اين شركت آن قدر بزرگ است كه خودش با استفاده از خطوط فيبر نوري خودش‌ ساختمان‌هايش را به هم متصل كرده است و در واقع ISP هايي كه زير نظر اين شركت كار مي‌كنند از اين طريق به هم وصل شده‌اند.
در اين ساختار تمام مشتريان شركت A مي‌توانند با هم ارتباط داشته باشند و تمام مشتريان شركت B با هم در ارتباط هستند. اما هيچ كدام از مشتريان شركت A نمي‌تواند با مشتريان شركت B ارتباط داشته باشد.
براي رفع اين مشكل دو شركت توافق مي‌كنند با NAPها در شهرهاي مختلف ارتباط قرار كنند و انتقال داده‌ها بين مشتريان دو شركت در شهر هاي مختلف از طريق نقاط دسترسي شبكه انجام مي‌گيرد. تحت اين شرايط تمام كامپيوترهايي كه به اينترنت وصل مي‌شوند با هم ارتباط خواهند داشت.
پلي براي انتقال اطلاعات
تمام اين شبكه‌ها براي برقراري ارتباط با يكديگر به نقاط دسترسي شبكه، بك‌بُن‌ها (ستون فقرات) و روترها (راهبان) نياز دارند. نكته جالب توجه در اين پروسه اين است كه يك پيغام مي‌تواند در كسري از ثانيه از كامپيوتري به كامپيوتر ديگر برود و با عبور از شبكه‌هاي مختلف، نيمي از جهان را بپيمايد. اما اين پيغام‌ها از كدام مسير بايد رفت و آمد كنند.
مشخص كردن اين مسيرها به عهده روتر‌ها است. روتر‌ها (راهبان‌ها يا مسيرياب‌ها) مشخص مي‌كنند كه اطلاعات از كدام مسير از يك كامپيوتر به كامپيوتر ديگر بروند.
آنها در واقع كامپيوتر‌هاي حرفه‌اي و قدرتمندي هستند كه پيغام‌هاي ما را مي‌فرستند و از طريق هزاران مسيري كه تعريف شده است انتقال پيغام را سرعت مي‌بخشند.
يك روتر (راهبان) دو وظيفه مجزا اما مرتبط با هم دارد:
- تضمين مي‌كند كه اطلاعات به جايي كه نبايد بروند، نروند.
- تضمين مي‌كند كه اطلاعات به مقصد مورد نظر برسد.
به دليل انجام اين كارها، روتر‌ها نقش بسيار موثري در نحوه ارتباط دو شبكه كامپيوتري ايفا مي‌كنند. روتر‌ها دو شبكه را به هم متصل مي‌كنند و اطلاعات ميان آن دو را رد و بدل مي‌كنند. آنها همچنين از شبكه‌ها در برابر انتقال بي‌مورد اطلاعات محافظت مي‌كنند. بدون توجه به تعداد شبكه‌ها،‌ طرز كار روتر‌ها بدون تغيير باقي مي‌ماند.
از آنجا كه اينترنت از ده‌ها هزار شبكه مختلف تشكيل شده است، استفاده از روتر‌هادر آن ضروري است.

بك‌بُن‌ها
اولين بك‌بُن دنيا در سال 1987 توسط بنياد ملي علم آمريكا (NFS) درست شد. اين بك‌بُن كه NSFNET نام داشت يك خط T1 بودكه 170 شبكه كوچك‌تر را به هم متصل مي‌كرد و با سرعت انتقال 1.554 مگا بايت در ثانيه كار مي‌كرد. يك سال بعد NSF با همكاري IBM و MCI بك‌بُن T3 (45 مگا بايت بر ثانيه) ايجاد كرد.
بك‌بُن‌ها معمولا شاهراه‌هايي از جنس فيبر نوري هستند. اين شاهراه‌ها از چندين فيبر نوري در هم تنيده تشكيل شده‌اند تا ظرفيت انتقال داده‌هايشان بيشتر شود.
اين كابل‌ها با علامت OC مشخص مي‌شوند مانند: OC-3 ،OC-12 يا OC-48 . يك OC-3 توانايي انتقال 155 ميليون بايت را در ثانيه دارد در حالي كه يك OC-48 مي‌تواند 2488 ميليون بايت(2.488 گيگا بايت) را درثانيه انتقال دهد.
براي اين كه به سرعت بالاي بك‌بُن‌هاي مدرن پي ببريم كافي است آنرا با مودم‌هاي معمولي 56K مقايسه كنيم كه 56000 هزار بايت را در ثانيه منتقل مي‌كنند.
امروزه شركت‌هاي بسياري وجود دارند كه بك‌بُن‌هاي با ظرفيت بالاي خود را دارند و به نقاط اتصال متفاوتي در سراسر جهان متصل‌اند. در اين حالت هر كاربر اينترنتي، بدون توجه به موقعيت جغرافيايي‌اش و شركتي كه از آن براي اتصال به اينترنت استفاده مي‌كند مي‌تواند با هر كاربر ديگري در زمين به راحتي صحبت كند.
اينترنت موافقت‌نامه‌اي تو در تو و بسيار عظيم بين شركت‌ها است تا به صورت مجاني با هم ارتباط برقرار كنند.
پروتكل اينترنتي: نشاني‌هاي IP
هر كامپيوتري در اينترنت يك شماره اختصاصي دارد كه به آن نشاني IP مي‌گويند.
IP علامت اختصاري پروتكل اينترنتي ‌است؛ زباني كه كامپيوترها به ‌وسيله آن با هم ارتباط برقرار مي‌كنند. يك پروتكل، راه از پيش تعريف شده‌اي است كه هرگاه كسي مي‌خواهد از يك سرويس استفاده كند، از طريق آن وارد عمل مي‌شود.
اين «استفاده كننده» (كاربر) در اين جا مي‌تواند يك شخص حقيقي‌ و يا يك برنامه مثل نرم افزارهاي استفاده كننده از اينترنت باشد.
يك IP معمولا بدين شكل است:
38.113.162.42
ما انسان‌ها براي اينكه اين نشاني‌ها را راحت حفظ كنيم، آنها را به صورت بالا مي نويسي (كه البته اين هم راحت نيست) اما كامپيوترها به صورت باينري يا با هم ارتباط برقرار مي‌كنند‌ و نشاني IP بالا به زبان باينري بدين شكل است:
100110.111001.10100010.101010
به عدد چهار بخشي موجود در IP اوكتتز(اوكتتز از ريشه عدد هشت يوناني گرفته شده است) گفته مي‌شود چون هر كدام از آنها در صورت تبديل به فرم باينري (دو دوئي) هشت موقعيت دارند. اگر اين موقعيت‌ها را به هم اضافه كنيم مي‌شود 32 و دليل اين كه به نشاني‌هاي IP اعداد 32 بايتي مي‌گويند همين است.[چطور بيت و بايت كار مي‌كند؟]
از آن جا كه هر كدام از اين موقعيت‌ها در سيستم باينري مي‌توانند دو حالت داشته باشند (صفر يا يك)، تعداد نهايي حالات تركيب آنها در اوكتتز، 232 يا 4,249,967,296تعداد منحصر به فرد است.
در ازاي تقريبا 4.3 ميليارد تركيب محتمل، اعداد خاصي به عنوان نشاني‌هاي ‌IP مشخص انتخاب شده‌اند.
براي نمونه، نشاني 0.0.0.0 براي شبكه‌هاي پيش‌فرض در نظر گرفته شده است و نشاني 255.255.255.255 براي broadcastها.
اوكتتز‌ها به جز جدا كردن اعداد كار ديگري هم دارند. از آنها براي ساخت كلاس‌هايي از IP ها استفاده مي‌شود كه مي‌توانند در موارد خاص تجاري، دولتي و ... استفاده شوند.
اوكتتز‌ها به دو بخش نت(Net) و هاست(Host) تقسيم مي‌شوند.بخش نت هميشه اولين اوكتتز را در بر مي‌گيرد و از آن براي يشناسايي شبكه‌اي كه كامپيوتر به آن تعلق دارد استفاده مي‌شود. هاست(كه گاهي به آن Node هم گفته مي‌شود) كامپيوترهاي حقيقي را در شبكه مشخص مي‌كند. بخش هاست هميشه آخرين اوكتتز را در بر مي‌گيرد.

پروتكل اينترنت: سيستم نام دامنه
وقتي كه اينترنت در دوران ابتدايي‌اش به سر مي‌برد، از تعداد كمي كامپيوتر كه بوسيله مودم‌ها و خطوط تلفن با هم در ارتباط بودند، تشكيل شده بود.
در آن زمان براي اين كه ارتباط بين دو كامپيوتر برقرار شود كاربران بايد IP كامپيوتري را كه مي‌خواستند با آن ارتباط برقرار كنند تهيه مي‌كردند. براي نمونه نشاني IP يك كامپيوتر 216.27.22.162 بود و كاربر براي برقراري ارتباط با آن بايد آن را تهيه مي‌كرد. در اوايل اين كار چندان سخت نبود اما با گسترش استفاده‌كنندگان اينترنت، تهيه IP ديگران ديگر غير ممكن شد.
اولين راه‌حل يك تكست فايل ساده بود كه توسط مركز اطلاعات شبكه‌ها تهيه شد و نام‌ها را به نشاني‌هاي IP هدايت مي‌كرد. به زودي اين فايل به قدري كند و ناكارآمد شد كه نمي‌شد آن را مديريت كرد. در سال 1983، دانشگاه وييسكانسين سيستم نام‌ دامنه (DNS) را ابداع كرد كه نام‌هاي تكست را به صورت خود‌كار به نشاني‌هاي IP هدايت مي‌كرد.
URL ؛ مكان‌نماي يكسان منبع (نشاني سايت)
وقتي كه شما از اينترنت استفاده مي كنيد يا يك ميل مي‌فرستيد، از يك نام دامنه استفاده مي‌كنيد كه اين كار را براي شما انجام مي‌دهد.
براي نمونه نشاني سايت نام دامنه سايت را در بر دارد. همين نام دامنه در سايت هم وجود دارد. هر بار كه ما از يك نام دامنه استفاده مي‌كنيم، از سرورهاي نام‌هاي دامنه (DNS) استفاده مي‌كنيم كه نام‌هاي دامنه قابل خواندن براي انسان را به IPهاي قابل فهم براي ماشين تبديل مي‌كند.
نام‌هاي دامنه سطح بالا كه به آنها دامنه‌‌هاي سطح اول هم گفته مي‌شود اين‌ها هستند: .COM، .ORG ، .IR، .NET ، .EDU و .GOV.
چند سايت معروف كه از دامنه .COM استفاده مي‌كنند اين‌ها هستند:
• Google
• Yahoo
• Microsoft
هر نامي در دامنه سطح بالاي COM. بايد منحصر به فرد باشد. كلمه هميشگي سمت چپ مثل WWW ، نام ميزبان است كه نام يك ماشين خاص (با يك IP خاص) را در يك دامنه مشخص مي‌كند.
يك دامنه داده شده مي‌تواند به صورت بالقوه نام ميليون‌ها هاست(ميزبان) را تا زماني كه در آن منحصر به فرد هستند در بر بگيرد.
سرور نام‌ ‌اي دامنه (DNS)، درخواست‌ها را از برنامه‌ها و ديگر سرورهاي نام‌ دريافت مي‌كنند تا نام‌هاي دامنه را به نشاني‌هاي IP تبديل كنند.
وقتي كه يك درخواست به سرور نام‌دامنه وارد مي‌شود، سرور يكي از چهار كار زير را بر روي آن انجام مي‌دهد:
1- با يك نشاني IP به آن جواب مي‌دهد چون نشاني IP دامنه درخواست شده را مي‌داند.
2- با ديگر سرور‌هاي سيسم نام‌ دامنه تماس مي‌گيرد و سعي مي‌كند نشاني IP نام درخواست شده را پيدا كند. البته سرور شايد چندين بار اين كار را انجام دهد.
3- امكان دارد بگويد: من نشاني IP دامنه‌اي كه شما خواسته‌ايد ندارم اما نشانيIP سرور ديگري را به شما مي‌دهم كه نشاني‌هاي بيشتري از من مي‌داند.
4- يك پيغام ارور(Error) مي‌فرستد، چون دامنه درخواست شده يا وجود ندارد يا ديگر اعتبار ندارد.
براي درك اين پروسه بهتر است به اين نمونه توجه كنيد:
فرض كنيد شما نشاني سايت را در مرورگر خود تايپ مي‌كنيد. مرورگر براي يافتن نشاني IP به يك سرور نام‌ دامنه(DNS) مراجعه مي‌كند. اين سرور هم جستجو را با تماس با يكي از روت سرور‌ها(سرورهاي اصلي) آغاز مي‌كند.
روت سروها نشاني‌هاي IP تمام DNS سرورها را كه با دامنه‌‌هاي سطح بالا (.COM ،.NET ،.IR و... ) كار مي‌كنند دارند. سرور DNS شما از روت‌ سرور سايت را مي‌خواهد. اگر روت سرور اين IP را نداشته باشد مي‌گويد:
«من IP درخواست شما سايت را ندارم اما IP سرور دامنه‌‌هاي .IR را به شما مي‌دهم».
آن وقت سرور نام دامنه شما، يك درخواست به سرور دي‌ان‌اس‌ .IR مي‌فرستد و از آن مي‌پرسد كه آيا نشاني IP براي سايت مي‌شناسد يا نه. سرور DNS دامنه‌هاي IR، نشاني‌هاي IP سرور نامي را كه با دامنه سايت در ارتباط‌ هستند مي‌شناسند، به همين خاطر درخواست شما را به آنها ارجاع مي‌دهد.
سرور نام شما سپس به سرور دي‌ان‌اس سايت مراجعه مي‌كند و مي‌پرسد كه آيا اين سرور DNS ، نشاني IP سايت را مي‌شناسد يا نه.
اين سرور قطعا نشاني IP مورد درخواست ما را دارد بنابر اين آن‌را به سرور DNS ما مي‌‌دهد. اين سرور هم آن را به مرورگر ما مي‌دهد و مرورگر براي دريافت يك صفحه وب از سايت به سرور مراجعه مي‌كند.
يكي از كليدهاي موفقيت در انجام چنين كاري افزونگي تكرار و فراواني است. در هر سطح چندين سرور DNS وجود دارد و هر گاه يك درخواست به جواب نرسد چندين سرور ديگر براي رسيدن به جواب وجود دارد. كليد ديگر cashing است.
وقتي كه يك سرور DNS يك درخواست را به جواب مي‌رساند، نشاني IP دريافت شده را ذخيره مي‌كند. و وقتي كه يك درخواست دامنه .IR را به يك روت سرور ارجاع مي‌دهد، نشاني IP سروري را كه IP دامنه‌هاي .IR را دارد ذخيره مي‌كند تا دفعه بعد كه دوباره درخواستي براي نشانيIP دامنه .IR دريافت كرد بدون واسطه روت سرور به همين سرور DNS مراجعه كند.
سرور DNS اين كار را مي‌تواند براي هر درخواست انجام دهد و cashing به آن اين اجازه را مي‌دهد كه از جستجو‌هاي بي‌مورد دست بردارد.
سرورهاي DNS روزانه به ميلياردها درخواست پاسخ مي‌دهند و وجود آنها براي عملكرد روان اينترنت بسيار ضروري است.
اين حقيقت كه اين مراكز اطلاعاتي بسيار گسترده و پراكنده به اين خوبي و البته به دور از چشم ما كار مي‌كنند، گواه طراحي بي‌نظير آنهاست.

كلاينت‌ها و سرورها
سرورها دسترسي يه اينترنت را براي ما ميسر مي‌كنند. تمام ماشين‌هاي موجود در اينترنت يا سرور هستند يا كلاينت. سرورها دستگاه هايي هستند كه به ديگر ماشين‌ها سرويس ارائه مي‌دهند و ماشين‌هايي كه از آنها براي برقراري ارتباط با سرورها استفاده مي‌شود كلاينت هستند.
در فضاي اينترنت، اين سرور‌هاي وب،‌ سرورهاي ايميل، سرورهاي FTP و ديگر سرورها هستند كه نيازهاي ما براي ايجاد ارتباط را برطرف مي‌كند.
وقتي كه شما مي‌خواهيد به سايت متصل مي‌شويد تا يك صفحه را بخوانيد، از يك كلاينت (كامپيوتري كه پشت آن نشسته‌ايد) استفاده مي ‌كنيد.
در واقع ابتدا به سرور وب سايت دسترسي پيدا مي‌كنيد؛ ماشين سرور صفحه‌اي را كه شما درخواست كرده‌ايد پيدا مي‌كند و برايتان مي‌فرستد. كلاينت‌هايي هم كه به يك ماشين سرور متصل مي‌شوند همين كار را با يك منظور مشخص انجام مي‌هند؛ يعني درخواست‌هايشان را به يك نرم افزار مشخص سرور كه در يك ماشين سرور فعال است هدايت مي‌كنند.
هر سرور يك نشاني IP ثابت دارد كه به ندرت تغيير پيدا مي‌كند. در مقابل يك كامپيوتر خانگي كه از طريق مودم شماره‌گيري مي‌كند هر بار كه به ISP متصل مي‌شود يك نشاني IP دريافت مي‌كند.
اين IP تا هنگامي كه شما به اينترنت وصل هستيد منحصراً در اختيار شماست اما هر بار كه به يك ISP متصل شويد، يك IP جديد دريافت خواهيد كرد. بدين ترتيب ISP به جاي اين كه هر مشتري را با يك IP بشناسد، هر مودم را با يك IP مي‌شناسد.

پورت‌ها
وقتي‌ كه يك كلاينت به وسيله يك پورت به يك سرويس متصل مي‌شود، از يك پروتكل مشخص استفاده مي‌كند. پروتكل‌ها معمولاً به صورت تكست هستند و به سادگي تعريف مي‌كنند كه چگونه كلاينت‌ها و سرورها با هم ارتباط برقرار مي‌كنند. هر وب سرور در اينترنت پروتكل انتقال تكست‌هاي هايپر (HTTP) را مي‌شناسد.
اجزايي كه طرز كارشان در اين گزارش معرفي شدند (شبكه‌ها، روتر‌ها [راهبان‌ها]، نقاط دسترسي شبكه[NAP]، سيستم نام‌‌هاي دامنه[DNS] و سرورهاي پرقدرت)، جيزهايي هستند كه ما براي دسترسي به اينترنت به آنها نياز داريم.
نكته جالب در مورد آنها اين است كه اين سيستم‌هاي عريض و طويل دسترسي ما به اينترنت را تنها در چند ميليونيوم ثانيه امكان‌پذير مي‌كنند.
اين اجزا در دنياي مدرن بسيار مهم هستند چرا كه بدون آنها دسترسي به اينترنت ممكن نيست و دنياي بدون اينترنت هم براي بسياري از ما معنايي ندارد.

جزئيات نت‌بوك نوكيا منتشر شد
خبرگزاري فارس: شركت نوكيا به دنبال تاييد اخبار منتشر شده مبني بر ورود به بازار نت‌بوك‌ها اعلام كرد كه نخستين نت‌بوك خود را با نام Booklet 3G عرضه مي‌كند.




به گزارش فارس به نقل از پي‌سي‌ورلد، از زمان انتشار نخستين اخبار در مورد توليد نت‌بوك در شركت نوكيا چندين ماه مي‌گذرد و اين شركت فنلاندي هم‌اكنون اعلام كرده كه اين محصول را بر اساس قوانين حمايت از محيط زيست توليد مي‌كند.
اين نت‌بوك مبتني بر سيستم‌عامل ويندوز خواهد بود و بدنه آن از جنس آلومينيوم ساخته شده است. باتري نصب شده روي نخستين نت‌بوك نوكيا مي‌تواند انرژي لازم براي 12 ساعت را در خود نگه دارد و از ديگر امكانات آن مي‌توان به خروجي HDMI، پشتيباني از نسل سوم خدمات ارتباطي(3G)، گيرنده ماهواره‌اي GPS، پشتيباني از شبكه بي‌سيم Wi-Fi و نمايشگر 10 اينچي اشاره كرد.
نوكيا هنوز در مورد نسخه موردنظر سيستم‌عامل ويندوز كه قرار است روي اين نت‌بوك نصب شود توضيحي نداده و در عين حال تاييد كرده است كه اين محصول را همراه با ويندوز به دست كاربران مي‌رساند.
شركت نوكيا با توجه به اقدامات ارزنده‌اي كه تاكنون در حوزه ارتباطات و مخابرات انجام داده است، مي‌تواند در بازار جهاني نت‌بوك نيز موفقيت‌هايي كسب كند.
در حالي كه بسياري از توليدكنندگان رايانه اين روزها تصميم به توليد محصولات قابل‌حمل گرفته‌اند، نوكيا از ابتدا تجربه توليد دستگاه‌هاي ديجيتالي قابل‌حمل را داشته است و به همين خاطر مي‌تواند وارد اين بازار شود.

با فرا رسیدن تابستان آزار و اذیت پشه ها و سایر موجودات موزی بیشتر شده و واقعا آدم کلافه میشه در این مواقع کسانی که گوشی های نوکیا سری 60 ورژن 3 دارند به راحتی میتوانند آسایش و ارامش را برای خود با برنامه Insect Killer فراهم کنند. برنامه فوق العاده Insect Killer با ایجاد طول موجی بین 18-22 KHz که برای ما قابل شنیدن نیست حشرات و سایر موجودات را از ما دور نگه میدارد و به راحتی میتوانید استراحت کنید , اینبرنامه در همه محیط هایی از قبیل مسافرت , اردوگاها , تالاب ها و … کاربرد بسیار فراوانی دارد

از ويندوز خسته شديد؟ مي‌توان بهتر كار و زندگي كرد، آن هم بدون ويندوز و با جايگزيني كه سرآمد سيستم‌عامل‌هاي ديگر است.در آغاز كار رايانه‌ها، كاربران آنها مي‌بايست با زبان ماشين آشنايي كاملي مي‌داشتند تا بتوانند با يك رايانه كه شكل آن با انواع امروزي بسيار متفاوت بود، كار كنند. زبان ماشين چيزي است مانند كارت‌هايي كه چند سال پيش به صورت نواري وارد دستگاه‌ها مي‌شد.
اين كار هم به اين دليل بود كه انسان با سخت‌افزار كه همان قطعات الكترونيكي رايانه هستند، نمي‌تواند براحتي ارتباط برقرار كند؛ چراكه اصولا رايانه فقط زبان ماشين مي‌داند و نه چيز ديگري.
كم‌كم با گسترش كاربري رايانه‌ها براي مشاغل بزرگ، سازندگان به فكر برقراري ارتباط راحت‌تر ميان انسان و رايانه افتادند و همين امر باعث شد با استفاده از زبان‌هاي برنامه‌نويسي نزديك با زبان ماشين شروع به طراحي واسطي براي اين امر كردند و بالاخره واسطي به نام سيستم‌عامل (Operating System) پا به عرصه فناوري گذاشت. به زبان ساده مي‌توان گفت سيستم‌عامل رابط انسان است با سخت‌افزار.
با نگاهي كلي چند سيستم‌عامل قدرتمند خواهيد ديد كه چيزي مانند ويندوز، جايي در ميان بزرگان و اهل فن ندارد.
يكي از قدرتمندترين و زيربنايي‌ترين سيستم‌عامل‌هاي امروزي يونيكس است. يونيكس، سيستم‌عاملي است كه اواخر دهه 60 ميلادي به دست گروهي از كاركنان AT&T (سازمان تلگراف و تلفن آمريكا) در لابراتوار بل (Bell) متولد شد. سيستم‌هاي يونيكس امروزي به انواع گوناگوني تقسيم مي‌شوند كه در طول سال‌ها توسط خود AT&T و بسياري از شركت‌ها و گروه‌ها در سراسر جهان گسترش يافته‌‌اند.
از سال 2007، يك كنسرسيوم استانداردهاي صنعتي به نام The Open Group صاحب نام تجاري UNIX است. امروزه يونيكس چيزي بيشتر از يك سيستم‌عامل شده است؛ يعني چيزي در حد يك استاندارد.
سيستم‌هايي كه به طور كامل همسان و مبتني بر قوانين Single Unix Specification هستند، مجاز به استفاده از اين نام تجاري شناخته مي‌شوند و بقيه سيستم‌ها در طبقه‌بندي شبه‌يونيكس (Unix-like) جايدهي مي‌شوند.
در دهه‌هاي 70 و اوايل 80، تاثير يونيكس در محافل دانشگاهي موجب خيزش بزرگي از آن در گرايش‌هاي تجاري نيز شد كه از مهم‌ترين آنان مي‌توان به نسخه‌هايي چون Solaris از شركت Sun Microsystems و يا UX HP و حتي IBM AIX اشاره كرد كه از سيستم‌هاي تاييد شده و كلاسيك يونيكس به شمار مي‌روند و علاوه بر سيستم‌هاي تاييد شده يونيكس مانند Apple Mac OSX، سيستم‌هاي شبه‌يونيكس هم بسيار پرطرفدار هستند كه از جمله آنها مي‌توان به سيستم‌عامل‌هاي معروفي چون Linux‌ ها يا BSD ها اشاره كرد.
گاهي اوقات يونيكس سنتي ممكن است به منظور توضيح و تفسير يكي از نسخه‌هاي يونيكس و يا سيستم ‌عامل ‌هايي كه يكي از ويژگي‌هاي Unix 7Version يا 5 Unix System را دارند، مورد استفاده قرار گيرند. خوب است بدانيد ساختمان يونيكس بر پايه زبان برنامه‌نويسيc بنا نهاده شده است.
لينوكس
لينوكس نه يك سيستم‌عامل كامل بلكه نام هسته سيستم‌عامل است و به طور كلي مي‌توان گفت اين نامي است كه به سيستم‌عامل‌هاي شبه‌يونيكس كه براساس هسته لينوكس هستند، اطلاق مي‌شود و فراموش نكنيد كه هسته سيستم‌عامل يعني اصلي‌ترين بخش آن.
اين سيستم‌عامل نماد و سرآمد سيستم‌هاي متن باز است و تمامي وجوه آن بر اساس استانداردهاي گنو GNU ساخته شده است. از طرفي اين سيستم، منبعي براي نرم‌افزارهاي رايگان نيز است و نسخه‌هاي سرور و كلاينت آن اغلب رايگان است و تنها در موارد بسيار خاص كه براي كارهاي موردي تهيه شده است، رايگان نيست؛ اما استفاده از آن لذت استفاده از يك سيستم‌عامل امن و پايدار و رايگان را برايتان فراهم خواهد كرد.
اين سيستم‌عامل با انواع سخت‌افزارها نيز سازگار بوده و مي‌توان آن را روي ساده‌ترين رايانه‌ها نيز نصب كرد و نياز چنداني به سخت‌افزارهاي قدرتمند ندارد. لينوكس گسترش عرضه خود روي رايانه‌هاي روميزي، سرور، همراه و حتي موبايل را مديون نسخه محبوب ابونتو (Ubuntu) است.
ابونتو براساس نسخه دبيان بنا نهاده شده است. از نكات مهم و جذاب آن مي‌توان به موارد زير اشاره كرد. آساني مراحل نصب، زيبايي مراحل گرافيكي، پشتيباني اينترنتي قدرتمند و گسترده. البته اين سيستم‌عامل هم بي‌عيب نيست و هنوز براي كاربران معمولي مناسب نيست.
لينوكس در حقيقت يك پروژه دانشگاهي بود كه لينوس تروالدز آن را آغاز كرد و با درخواست همكاري او از همه، در مدت كوتاهي يك سورس 500 خطي به يك سيستم‌عامل قدرتمند و به بنياد لينوكس تبديل شد كه امروزه در جاي خود بي‌رقيب است. نسخه‌هاي اصلي و كاربردي لينوكس را با نام‌هاي Debian، Novell OpenSuse IBM ، RedHat Linux،RedHat Fedora Core، Ubuntu، Sun Microsystems OpenSolaris، Xandros، Arch Linux وCentOS Enterprise Linux مي‌توانيد بيابيد .
سولاريس چيست؟
سولاريس، يكي ديگر از فرزندان خانواده يونيكس است. سيستم‌عامل‌هاي Solaris وOpenSolaris با وجود تفاوت‌هاي فراوان، هر دو از محصولات شركت Sun Microsystems و بر پايه يونيكس هستند. اين سيستم‌عامل به عنوان يكي از مقياس‌پذيرترين (قابل حجيم شدن) سيستم‌عامل‌هاست، بخصوص در SPARC.
اين خاصيت اين امكان را به سيستم‌عامل مي‌دهد تا براساس نياز و بدون محدوديت حجم پردازش‌ها و ورودي و خروجي‌ها را گسترش دهد، بدون آن كه دچار اختلال شود. براي درك بهتر اين خاصيت، ويندوزي را تصور كنيد كه چند برنامه را مي‌خواهد با هم اجرا كند، زياد منتظر جواب نباشد ويندوز هنگ كرده است...
نسخه‌اي كه تمام كاستي‌هاي يك سيستم‌عامل را كنار گذاشته و جاي آن را قابليت‌هاي زيبا و مثال‌زدني پركرده است، سيستم‌عامل مك ايكس‌ محصول شركت اپل مكينتاش استسولاريس نيز از جمله سيستم‌عامل‌هايي است كه داراي لايسنس Single Unix Specification هستند و به همين دليل از نسخه‌هاي يونيكس به حساب مي‌آيد. OpenSolaris نيز يك نمونه لينوكسي اين سيستم‌عامل است كه كار سرورهاي كوچك را بسيار قدرتمند انجام مي‌دهد؛ اما اين ويرايش نيز به درد كاربران خانگي نمي‌خورد.
نسخه 10 سيستم‌عامل Solaris آخرين نسخه ارائه شده توسط شركت SUN است كه البته نياز شديدي به كاربرپسند شدن دارد. اين نسخه، نمونه كاملي از يك سيستم‌عامل پايدار است.
BSD
اين كلمه مخفف Berkeley Software Distribution است. اين سيستم‌عامل، توليد گروه تحقيقات سيستم‌هاي كامپيوتري دانشگاه بركلي كاليفرنياست. امروزه نام BSD، معمولا به سيستم‌عامل‌هاي برگرفته شده از آن اتلاق مي‌شود. FreeBSD، NetBSD و OpenBSD نمونه‌اي از معروف‌ترين اعضاي اين خانواده هستند.
اين سيستم‌عامل به دليل توانمندي در اداره امنيت و مديريت مستقل برنامه‌ها از هسته سيستم‌عامل قابليت مقاومت در برابر حملات و نقايص منطقي، به عنوان يكي از بهترين گزينه‌ها براي مديران شبكه‌هاي پركاربر مطرح است.
در كاربردي بودن اين نسخه از يونيكس همين بس كه بدانيد شركت ياهو براي مديريت سايت yahoo.com از نسخه FreeBSD استفاده مي‌كند.
سيبي به زيبايي Mac OS X
نسخه‌اي كه تمام كاستي‌هاي يك سيستم‌عامل را كنار گذاشته و جاي آن را قابليت‌هاي زيبا و مثال‌زدني پر كرده است، سيستم‌عامل مك ايكس، محصول شركت اپل مكينتاش است.
مك به عنوان اولين سيستم‌عامل گرافيكي، خاطره‌اي زيبا را در ذهن كاربران زنده مي‌كند و يادآوري اين براي دوستداران ويندوز لازم است كه بيل گيتس، موسس شركت مايكروسافت در سال1983، در كنفرانس بين‌المللي شركت Apple گفت: به نظر من، تنها كامپيوترهايي كه تمام استانداردهاي ممكن را دارند، كامپيوترهاي توليد شده توسط شركت Apple هستند.
OSX سيستم‌عاملي است كه طراحي آن را شركت Apple به پايان رسانده و چند سالي است كه در تمام انواع كامپيوترهاي توليد اين شركت مورد استفاده قرار گرفته است. اين نسخه از مك بعد از نسخه 9 آن عرضه شد.
كاربردي بودن اين سيستم‌عامل را مي‌توانيد از كاربران اين سيستم‌ها جويا شويد. نوع نگرش كاربراني كه اپل را جزيي از خانواده خود مي‌دانند، گوياي بي‌نظير بودن اين سيستم‌عامل است.
حرف X در نام اين نسخه بيانگر عدد 10 در اعداد رومي است و از طرفي مجهول بودن هويت آن را مي‌رساند؛ چراكه هويت آن با انواع قبلي اين سيستم‌عامل كاملا متفاوت است. اين سيستم‌عامل بر پايه فناوري ابداعي شركت سابق مديرعامل اپل يعني استيو جابز است.
نام آن شركت next بود و بعدها توسط اپل خريداري شد. Nextstep فناوري اين شركت بود كه در واقع امروزه به عنوان هسته سيستم‌عامل مك به كار مي‌رود، اين فناوري يك سيستم‌عامل شي‌ءگرا را اجرايي كرده است.
Mac OS X بر پايه هسته تركيبي بنا شده و قسمت‌هاي مشخصي از سيستم‌عامل‌هاي FreeBSD و NetBSD در آن به كار رفته است. آخرين نسخه بارگزاري شده اين سيستم‌عامل نسخه 7، 5، 10 است كه به علت سازگاري با پردازشگرهاي اينتل توانسته است امكان نصب ساير سيستم‌عامل‌ها را روي سخت‌افزارهاي اپل فراهم كند. اين نسخه از سيستم‌عامل داراي گواهينامه 03 UNIX است بنابراين از نسخه‌هاي مستقيم يونيكس محسوب مي‌شود.
نوع سرور اين سيستم‌عامل نيز همگام با نسخه كلاينت آن چندسالي است كه با نام‌هاي خاص خود وارد بازار شده است. اين سيستم‌عامل‌ها با نام‌هاي Tiger و Leopard به بازار عرضه شده‌اند.
به‌روزرساني اين سيستم‌عامل‌ها روي سيستم‌هاي خود اين شركت رايگان است و تقريبا هر 2 ماه نسخه جديد آن را مي‌توانيد به آساني دريافت و نصب كنيد. همچنين اين سيستم‌عامل در نسخه نهايي خود كاملا با زبان فارسي سازگار و هماهنگ است و براي تمام كارها نيز نرم‌افزارهاي رايگان زيادي دارد كه مي‌توانيد استفاده كنيد.
اين سيستم‌عامل در نسخه‌هاي مختلفي براي آيفون، آي‌پاد و اپل تي‌وي عرضه شده است و نسخه ديگر آن نيز قرار است اوايل پاييز ارائه شود.
با وجود سيستم‌عامل‌هايي اينچنين قدرتمند و رايگان، جايي براي ويندوز ناامن و ناپايدار باقي نمي‌ماند.

چه چیزی بهتر از نرم افزار رایگان؟ رایگان برای همیشه! کمپانی Nero این شانس را به شما می دهد تا از یکی از نرم افزارهای آن کمپانی به صورت کاملاً رایگان استفاده نمایید. نرم افزار Nero 9 بهترین انتخاب جهت ذخیره سازی اطلاعات، فیلم های ویدیویی، تصاویر و فایل های موسیقی بر روی انواع CD/DVD است.
برنامه نویسی محیط ظاهری (Interface) نرم افزار در نسخه جدید بطور کامل از اول صورت گرفته و کاملآ بهبود یافته است بگونه ای که نرم افزار Nero Burning ROM 9 در هنگام اجرا سریعتر از نسخه های دیگر عمل می کند. امکان دسترسی از محیط Nero Burning Rom به بانک اطلاعات Nero Home نیز به آسانی انجام می شود و پس از آن کاربر خود را در برابر گزینه های سودمند فراوانی از جمله “جستجو” با استفاده از برنامه ی “Nero Scout” می بیند.
نرم افزار Nero 9 این امکان را برای شما فراهم می آورد تا به روشی جدید به مدیریت فایل های صوتی و تصویری خود پرداخته و از تمام آنها یک نسخه پشتیبان (Backup) تهیه نمایید. با استفاده از پنجره ی Nero Home که در حقیقت وظیفه مدیریت فایل را بر عهده دارد، شما حتی می توانید تجربه ی استفاده همزمان از کامپیوتر (PC) و تلویزیون (TV) را داشته باشید. اگر می خواهید در اتاق استراحت خود به برنامه های تلویزیون نگاه کرده و آنها ذخیره سازید و یا بجای آن به موسیقی مورد علاقه خود گوش دهید، برنامه Nero 9 همان نرم افزاری است که احتیاج دارید.
نسخه جدید Nero با بیشترین امکاناتی که تا به حال دیده اید می تواند از تصاویر شما یک اسلاید متحرک ساخته و سپس آنها را بر روی یک CD/DVD ذخیره نماید. با کمک این برنامه امکان ویرایش فیلم های ویدیویی شما به آسانی وجود دارد. حتی می توانید برای خود یک فیلم با فرمت DVD به همراه Menu های آن بسازید.
در Nero 9 پشتیبانی کاملی از تکنولوژی Blu-Ray صورت می پذیرد تا به وسیله آن اطلاعات خود را با دو فرمت های BD-RE و BD-R ذخیره نمایید. استفاده از این فناوری شما را قادر می سازد تا بر روی یک دیسکت مخصوص، بین ۲۵ تا ۵۰ گیگابایت را رایت (Write) کنید

دانلود

 

 

 

دانلود قسمت اول

دانلود قسمت دوم

دانلود قسمت سوم

دانلود قسمت چهارم

دانلود قسمت پنجم

دانلود قسمت ششم

همه ما بلوتوث ، اینفرارد و کابل مخصوص موبایل را تنها راه ارتباطی میان کامپیوتر و گوشی خود می دانیم. به صورتی که اگر نیاز به انتقال فایل میان این دو  وسیله را داشته باشیم، همواره از یکی از این روش ها استفاده می کنیم.  اما هر کدام از این ها دارای محدودیت هایی نیز می باشند. به طور مثال در ارتباط از طریق کابل نمی توان فاصله ای بیش از طول کابل با کامپیوتر داشت و یا با اینفرارد، همواره باید گوشی و دستگاه مخصوص به این کار در یک راستا و در فاصله تقریبا نزدیک به هم قرار می گرفتند. اما با به روی کار آمدن تکنولوژی های جدید شما می توانید محدودیت ها را تا حدودی رفع کرده و کار ها را بهبود ببخشید. یکی از این سیستم ها، تکنولوژی WiFi یا وایرلس می باشد. ما امروز قصد داریم به معرفی برنامه ای بپردازیم که قادر است ما بین کامپیوتر و موبایل شما ارتباط برقرار کند. به طوری که شما به پوشه ای خاص، هم بر روی موبایل و هم بر روی کامپیوتر دسترسی کامل داشته باشید. این وِیژه گی علاوه بر داشتن سرعت بالا، میزان فاصله به مراتب بیشتر از دیگر روش های ارتباطی از جمله بلوتوث و اینفرارد و … قادر است برای شما دسترسی مستقیم ایجاد کند. به این صورت که شما فایل های داخل پوشه مربوطه را می بینید و در صورت نیاز به هر کدام، اقدام به انتقال آن می کنید. البته قابل ذکر که هر دو وسیله باید دارای سیستم وایرلس باشند. پس با ما همراه باشید.

Telexy Networks SymSMB نگارش ۴/۰۰
برنامه فوق فقط مخصوص گوشی های داری سیستم عامل سیمبین نگارش S60v3 به بالا می باشد. مطابق معمول، این برنامه ها می بایست قبل از نصب، ثبت شوند( که متاسفانه معضلی ایست برای ما، که کماکان دوستان بعد از معرفی هر برنامه از ما روش ثبت فایل ها را جویا می شوند، انشاالله در مقالات آتی روش به اصطلاح، هک کردن گوشی های موبایل را آموزش خواهیم داد تا دیگر نیاز به ثبت و یا Sign فایل ها نداشته باشید). پس از نصب بر روی گوشی خود نصب و اجرا کنید. در منوی اصلی، برنامه به ۳ قست مجزا تقسیم شده است.
شما از طریق گزینه My Phone می توانید به کلیه فایل های سیستم خود دسترسی داشته باشید و این قسمت همانند یک برنامه مدیریت فایل (File Manager) عمل می کند به گونه ای که شما می توانید اقدام به کپی کردن، حذف کردن، انتقال و … فایل های و پوشه های خود بکنید. این قسمت نقشی در عملیاتی که ما می خواهیم انجام بدهیم ندارد و صرفا به معرفی آن پرداختیم.
برای شروع کار باید ابتدا تنظیماتی خاص را در برنامه وارد کنیم تا گوشی آماده ارتباط از طریق سیستم وایرلس شود. برای این کار ابتدا وارد گزینه Control Panel شوید و بر روی گزینه Connections کلیک کرده، سپس Option را بزنید و New را انتخاب کنید. برای گوشی خود یک اسم انتخاب کنید (این اسم، اسم شبکه ای گوشی شما خواهدشد)، سپس گزینه Workgroup را به حال خود رها کرده و به قسمت Access Point بروید. در این قسمت شما می بایست دسترسی وایرلس کامپیوتر خود را پیدا کرده و بر روی آن کلیک کنید. اگر از یه مودم وایرلس استفاده می کنید (که معمولا همیشه در حال فعالیت است مگر اینکه خاموش شود) سریعا اسم انتخابی آن نمایش داده می شود که شما می توانید آن را انتخاب کنید. اما اگر از یک روتر وایرلس مجزا (دستگاه های جانبی که به طور مجزا از طریق پورت USB و یا اسلات های PCI به کامپیوتر وصل شده و کامپیوتر را مجهز به سیستم وایرلس می کند) ممکن است دستگاه مربوطه در حال حاضر خاموش باشد و یا در دسترس نباشد، که در این قسمت بهتر است از گزینه Always Ask استفاده کنید. حال دیگر گزینه ها را به حال خود رها کرده و Done را انتخاب کنید. خواهید دید یک گزینه جدید همنام اسمی که انتخاب کردید ایجاد می شود.
حال به عقب برگشته و در منویی که بر روی گزینه Connections کلیک کردید، بر روی منوی Shares کلیک کنید. این گزینه مخصوص انتخاب درایو و یا فولدر مخصوص بر روی گوشی شما است که کامپیوتر می تواند به این قسمت دسترسی داشته باشد. کافیست option را زده و روی گزینه New کلیک کنید. در قمست اول بر روی گزینه Folder کلیک کرده تا قسمت مدیریت فایلی برای شما نمایان شود. حال می توانید شاخه اصلی یک درایو و یا پوشه های زیر مجموعه آن را انتخاب کنید. بدین صورت که بر روی پوشه مورد نظر رفته و از گزینه Done استفاده کنید. خواهید دید که قسمت Name به طور اتوماتیک تغییر اسم خواهد داد که بهتر است اسم آن را تعویض نکنید.
حال اگر بخواهیم چند پوشه را در دسترس افرادی خاص قرار دهیم و یا آنها را فقط قابل خواندن و یا فقط قابل نوشتن کنیم، نیازمند آن هستیم که برای این کار یک دسترسی محدود ایجاد کنیم. برای این کار به منوی قبل برگشته و گزینه Account را انتخاب کنید. در حال عادی یک دسترسی به نام Everyone وجود دارد که یک دسترسی آزاد بودده و کلیه پوشه هایی که از طریق منوی Shares انتخاب می شوند، به طور پیش فرض از این دسترسی استفاده می کنند. بری ایجاد یک گزینه جدید بر روی Option کلیک کرده و New را انتخاب کنید. در اینجا شما می توانید یک کلمه کاربری و رمز عبور انتخاب کنید که مخوصوص ایجاد دسترسی برای یک عده خاص می باشد. حال به قسمت Shares برگشته و بر روی فولدر های که می خواهیم برای آنها دسترسی محدود ایجاد کنیم، کلیک می کنیم. در اینجا لیست دسترسی ها نمایان می شوند که شما می توانید یکی را انتخاب کنید. حال قبل از انتخاب، اگر می خواهید صرفا اجازه خواندن و یا نوشتن در این پوشه را به افراد بدهید کافیست بر روی گزینه option کلیک کرده و Edit را انتخاب کنید. خواهید دید که ۲ گزینه جدید به اسم های Read و Write نمابش داده می شود که شما می توانید هر کدام از آنها را که خواستید Yes بزنید تا اعمال شوند.
حال پس از اعمال تغییرات و به کار گیری تنظیمات، آماده این هستیم که به کامپیوتر متصل شویم. به قسمت Connection رفته و بر روی اسمی که ایجاد کردید option را بزنید و سپس Start را انتخاب کنید. دستگاه پس از چند ثانیه فعالیت ابتدا یک IP اختصاصی به گوشی شما می دهد و ارتباط را بر قرار می کند. برای تست ارتباط کافیست IP مورد نظر را در محیط سیستم عامل کامپیوتر خود Ping کنید تا از ایجاد ارتباط مطمئن شوید.
حال اگر از ویندوز استفاده می کنید به قسمت My Network Places ویندوز خود رفته View workgroup computers را انتخاب کنید. در آنجا خواهید دید که اسمی که شما برای ارتباط خود انتخاب کرده اید نمایش داده می شود. بر روی آن کلیک کنید تا لیست پوشه ها و یا درایو هایی که شما برای آنها دسترسی ایجاد کرده اید نمایش داده شود. بر روی یکی از آنها کلیک کرده تا به پوشه مربوطه بر روی گوشی خود رفته و فایل ها و پوشه های زیر مجموعه آن را مشاهده کنید.
حال اگر می خواهید همین کار را از روی موبایل انجام دهید، بر روی یک پوشه و یا یک درایو کامپیوتر خود کلیک راست کرده و گزینه Sharing را انتخاب کرده سپس در منوی Network sharing and security تیک مروبطه را فعال کرده و برای آن یک اسم انتخاب کنید و در آخر ok کنید. حال شما برای کامپیوتر خود همان کاری را کردید که برای فولدر های گوشی خود انجام دادید. کافیست برای دسترسی به این قسمت کامپیوتر، از منو های برنامه نصب شده بر روی گوشی، گزینه Network neighbourhood را انتخاب کنید. خواهید دید همانند کامپیوتر، لیستی از دستگاه هایی که ارتباط وایرلس آنها فعال است و اسمی برای ارتباط خود انتخاب کرده اند نمایش داده می شود. شما با کلیک بر روی یکی از آنها به لیست پوشه ها و درایو های به اشتراک گذاشته شده آن سیستم خواهید رسید.
امیدوارم که خسته نشده باشد، شاید این متون کمی گیج کننده و یا با یک بار دیدن کمی سخت به نظر برسد، اما با یک بار انجام دادن آن به راحتی آن را فرا خواهید گرفت و می توانید بسته به قدرت وایرلس خود، یک ارتباط بدون سیم با برد خوب ایجاد کنید. برای استفاده از این برنامه نیز می توانید از طریق آدرس اینترنتی زیر اقدام به دریافت نسخه ای از آن کنید.

دانلود